જો સૂર્યાસ્ત પછી પણ આકાશમાંથી સૂર્યપ્રકાશ વરસતો રહે તો શું થશે? આ પ્રશ્ન હવે ફક્ત વિજ્ઞાન સાહિત્યનો ભાગ રહ્યો નથી. વિજ્ઞાન પણ તેના પર પ્રયોગ કરી રહ્યું છે. તાજેતરમાં, યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સે એક અવકાશ પ્રોજેક્ટને મંજૂરી આપી છે જેમાં એક વિશાળ અરીસા સાથેનો ઉપગ્રહ અવકાશથી પૃથ્વી પર સૂર્યપ્રકાશ મોકલશે. આનાથી રાત અને દિવસ વચ્ચેનો તફાવત પણ ઓછો થશે. જો વૈજ્ઞાનિકો આ પ્રયોગમાં સફળ થાય છે, તો સૌર ફાર્મ રાત્રે પણ વીજળી ઉત્પન્ન કરી શકે છે, આપત્તિગ્રસ્ત વિસ્તારોને પ્રકાશિત કરી શકાય છે અને કૃત્રિમ પ્રકાશ વિના ઘણા કાર્યો પૂર્ણ કરી શકાય છે.

યુએસ કોમ્યુનિકેશન રેગ્યુલેટરે કેલિફોર્નિયા સ્થિત સ્ટાર્ટઅપ રિફ્લેક્ટ ઓર્બિટલને આ વર્ષના અંત સુધીમાં તેના પ્રથમ ડેમો સેટેલાઇટ, "એરેન્ડિલ-1" લોન્ચ કરવાની પરવાનગી આપી છે. કંપનીના જણાવ્યા અનુસાર, આ યોજના ફક્ત એક સેટેલાઇટ સુધી મર્યાદિત નથી. તેનું લક્ષ્ય 2028 સુધીમાં આશરે 1,000 મોટા-દર્પણ ઉપગ્રહો અને 2035 સુધીમાં આશરે 50,000 ઉપગ્રહોનું નેટવર્ક બનાવવાનું છે. આ અરીસાઓ 55 મીટર (180 ફૂટ) જેટલા પહોળા હોઈ શકે છે અને તેમનો પ્રકાશ લગભગ 100 પૂર્ણ ચંદ્ર જેટલો તેજસ્વી હોઈ શકે છે.

આ ઉપગ્રહ પૃથ્વીથી આશરે 640 કિલોમીટર ઉપર, નીચા-પૃથ્વી ભ્રમણકક્ષામાં કાર્ય કરશે. અવકાશમાં પહોંચ્યા પછી, તે લગભગ 18 મીટર (લગભગ 60 ફૂટ) પહોળો ચોરસ અરીસો ગોઠવશે. આ અરીસો સૂર્યપ્રકાશને પ્રતિબિંબિત કરશે અને તેને પૃથ્વી પર આશરે પાંચ કિલોમીટર પહોળા વિસ્તારમાં પ્રસારિત કરશે.

જોકે, વૈજ્ઞાનિકોએ આ પ્રોજેક્ટ અંગે ગંભીર ચિંતાઓ વ્યક્ત કરી છે. અમેરિકન એસ્ટ્રોનોમિકલ સોસાયટીને ડર છે કે અવકાશમાં આ વિશાળ અરીસાઓ રાત્રિના આકાશને વધુ પડતું પ્રકાશિત કરશે, જેના કારણે અવકાશનો અભ્યાસ કરવો મુશ્કેલ બનશે. ખગોળશાસ્ત્ર માટે કુદરતી અંધકાર જરૂરી છે. વધુમાં, તે કુદરતી જૈવિક ઘડિયાળને વિક્ષેપિત કરી શકે છે.

અનેક ચિંતાઓ છતાં, એફસીસીએ આ પ્રોજેક્ટને મંજૂરી આપી છે. કમિશને દલીલ કરી હતી કે તેની જવાબદારી ફક્ત ઉપગ્રહ સંદેશાવ્યવહાર અને રેડિયો ફ્રીક્વન્સીઝનું નિયમન કરવાની છે, અવકાશ પ્રવૃત્તિઓના પર્યાવરણીય પ્રભાવનું મૂલ્યાંકન કરવાની નહીં. અગાઉ, રશિયાએ 1993માં સાઇબિરીયાના ભાગોને પ્રકાશિત કરવા માટે અવકાશમાંથી સમાન અરીસાનો ઉપયોગ કર્યો હતો.