સુરતમાં તાજેતરમાં બનેલી એક ચિંતાજનક ઘટનાએ આજના આધુનિક યુગમાં બાળકો પર વધી રહેલા શૈક્ષણિક અને માનસિક દબાણ તરફ સૌનું ધ્યાન દોર્યું છે. આ ઘટના વાલીઓ, શિક્ષકો અને સમગ્ર સમાજ માટે એક લાલબત્તી સમાન છે, જે દર્શાવે છે કે ભણતરનો અતિશય ભાર બાળકોના કોમળ મન પર કેટલી ગંભીર અસર કરી શકે છે.

મૂળ અમરેલીના અને હાલ સુરતના વરાછા વિસ્તારમાં રહેતા પીપોદરાના એક લૂમ્સ કારખાનેદારનો ૧૨ વર્ષનો પુત્ર વેસુની જાણીતી એસ.ડી.જૈન સ્કૂલમાં ધોરણ-૭માં અભ્યાસ કરે છે. ગત ૧૨ જુલાઈના રોજ સવારે ૧૦ વાગ્યે તેના પિતા પુત્ર અને તેની બહેનને સાધના સોસાયટીમાં આવેલા ટ્યુશન ક્લાસમાં મૂકવા ગયા હતા. ટ્યુશનનો સમય ૧૧:૩૦ વાગ્યાનો હતો, પરંતુ તે પૂર્વે ૧૧ વાગ્યે ટ્યુશન શિક્ષકે પરિવારને ફોન કરીને જાણ કરી કે તમારો પુત્ર બાથરૂમ જવાનું કહીને ક્લાસમાંથી નીકળ્યો છે અને હજુ સુધી પાછો આવ્યો નથી. આ સાંભળીને પરિવારના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ હતી.

પરિવારે તાત્કાલિક આસપાસના વિસ્તારમાં ભારે શોધખોળ શરૂ કરી, પરંતુ પુત્રનો કોઈ પત્તો ન મળતા આખરે ભારે હૈયે વરાછા પોલીસ મથકમાં અપહરણની ફરિયાદ નોંધાવી હતી. ઘટનાની ગંભીરતાને સમજીને વરાછા પોલીસની ટીમો તાત્કાલિક એક્શનમાં આવી હતી. પોલીસે સાધના સોસાયટીથી લઈને આસપાસના તમામ રસ્તાઓના સીસીટીવી ફૂટેજ ચેક કરવાનું શરૂ કર્યું હતું. આ તપાસ દરમિયાન આરવ રેલવે સ્ટેશન તરફ જતો નજરે પડ્યો હતો. પોલીસે એક પછી એક ૧૫૦થી વધુ સીસીટીવી કેમેરાની કડીઓ જોડીને ખાતરી કરી કે બાળક ટ્રેનમાં બેસી ગયો છે. પોલીસે વિલંબ કર્યા વિના બાળકની તસવીર અને વિગતો રેલવે પોલીસને મોકલી આપીને મુંબઈ તરફ સર્ચ ઓપરેશન તેજ કર્યું હતું.

રેલવે પોલીસે સુરત પોલીસ તરફથી મળેલી બાતમીના આધારે મુંબઈ તરફ જતી ટ્રેનો અને રેલવે સ્ટેશનો પર તપાસ આદરી હતી. આ દરમિયાન મહારાષ્ટ્રના દહાણું રેલવે સ્ટેશન પર બાળક એકલો બેઠેલો મળી આવ્યો હતો. પોલીસે તેનો સુરક્ષિત કબજો મેળવી વરાછા પોલીસને જાણ કરી હતી. પોલીસ જ્યારે બાળકને લઈને સુરત પરત ફરી ત્યારે પોતાના લાડકવાયાને સહીસલામત જોઈને માતા-પિતાના આંસુ રોકાયા નહોતા અને પોલીસ સ્ટેશનમાં જ અત્યંત ભાવુક દ્રશ્યો સર્જાયા હતા.

પોલીસ પૂછપરછમાં બાળકની માનસિક સ્થિતિ અને તેના પલાયન થવા પાછળના કારણો બહાર આવ્યા હતા. પુત્ર ગણિત અને અંગ્રેજી વિષયમાં હોશિયાર છે, પરંતુ અન્ય વિષયોમાં તેને ખાસ રસ નહોતો. સોમ અને મંગળવારે એ જ અણગમતા વિષયોની પરીક્ષા હોવાથી તેણે ૧૫ દિવસ પહેલાં જ ઘર છોડીને ભાગી જવાનો પ્લાન બનાવ્યો હતો. સ્કૂલ અને ટ્યુશનમાંથી મળતા અતિશય હોમવર્ક તેમજ પરિવાર તરફથી દરેક બાબતમાં રાખવામાં આવતા પ્રેશરથી તે ભારે કંટાળી ગયો હતો. વળી, સ્કૂલમાં રમતગમતની પ્રવૃત્તિઓ માટે ખાસ સ્કોપ ન હોવાથી તે નારાજ હતો. આ ઉપરાંત, તેનો પરિવાર પહેલાં સંયુક્ત રહેતો હતો, પરંતુ થોડા સમય પહેલાં જ તેના માતા-પિતા નવા ઘરમાં રહેવા આવ્યા હોવાથી તે દાદા-દાદીથી દૂર થવાને કારણે એકલતા અનુભવતો હતો.

પુત્રએ જણાવ્યું કે, તેણે ટ્યુશનના સમયે જ મુંબઈ જતી ટ્રેનની પૂરેપૂરી માહિતી મેળવી લીધી હતી. તેનો પ્લાન એવો હતો કે મુંબઈ જઈને બે દિવસ રોકાશે અને પરીક્ષાઓ પૂર્ણ થઈ ગયા પછી જાતે જ પપ્પાને ફોન કરીને ઘરે પરત આવી જશે. જોકે, તે ટ્રેનના જનરલ કોચમાં બેઠો હતો ત્યારે તેણે કોઈને વાત કરતા સાંભળ્યા કે આ ટ્રેન પાછી વળીને સુરત જ જવાની છે. સુરત પરત જવું ન હોવાથી ડરી ગયેલો પુત્ર અધવચ્ચે જ દહાણું સ્ટેશન પર ઉતરી ગયો હતો. આ કિસ્સો સાબિત કરે છે કે બાળકો પર ભણતરનું વધુ પડતું પ્રેશર આપવાના બદલે તેમની માનસિક સ્થિતિ સમજવી અને તેમની સાથે સંવાદ જાળવવો કેટલો જરૂરી છે.